Türk Yoğun Bakım Derneği: Uçurumun kenarındayız  

Türk Yoğun Bakım Derneği: Uçurumun kenarındayız  

Türkiye Covid-19 olay sayısı ve can kaybında yeni rekorlar kırarken Türk Ağır Bakım Derneği, yaptığı bir açıklamayla sıhhat sisteminin çöküşün eşiğinde olduğunu duyurdu. “Yoğun Bakımlarda Uçurumun Kenarındayız” başlıklı basın bildirisinde “Türkiye geneli için ağır bakım ünitelerinin doluluk oranlarının %70-75”lere ulaştığı bildirilmesine karşın hastalığın daha ağır görüldüğü vilayetlerimizdeki doluluk oranlarının daha yüksek olduğu açıktır” denildi.

Türk Ağır Bakım Derneği İdare Şurası’nın yaptığı açıklamada şunlar kaydedildi:

1) Ağır bakımlar olarak uçurumun kenarındayız! Pandemi devrinde sıhhat sistemine binen yük artmış, bilhassa ağır bakım ünitelerinin doluluk oranlarının artması ve yeni ağır bakım ünitelerinin açılması ile çalışanlar faal ve faydalı sıhhat hizmeti sunamayacak hale gelmiştir.
Türkiye geneli için ağır bakım ünitelerinin doluluk oranlarının %70-75”lere ulaştığı bildirilmesine karşın hastalığın daha ağır görüldüğü vilayetlerimizdeki doluluk oranlarının daha yüksek olduğu açıktır. Bu nedenle ağır bakım doluluk oranlarının vilayet il açıklanması daha faydalı olacaktır. Ağır Bakım yataklarının yetersiz olduğu bugünkü ortamda değerli bir tehlike de, acil ağır bakım yatağı ihtiyacının yaratmış olduğu sıkıntıyla hastanelerin uygun olmayan alanlarında yeni Ağır Bakım Ünitelerinin açılmaya başlanmasıdır.

2) Ağır Bakım doluluk oranları ve şu anki iş yükü ve çalışma şartları Ağır Bakım çalışanları açısından uzun devir sürdürülebilir değildir.
Yetişmiş insan kaynağının hudutlu sayıda olması, hastalığın yarattığı fireler de göz önüne alındığında, akılcı kullanılmak zorundadır. Uzun ve ağır iş temposu ağır bakım çalışanlarının kontamine olma riskini arttırmakta, hastalandığı için misyon yapamayan bireyler nedeniyle geride kalan grubun çalışma şartları daha da kötüleşmekte ve bir kısır döngü oluşmaktadır. Sürecin ilerlemesiyle nitelikli insan kaynağının mutlak olarak yetersiz kalacağı açıktır. Öncelikle, Ağır Bakım ortamına süratle adapte olabilecek ameliyathanelerdeki potansiyel insan kaynağının bir an evvel başka işlerden muaf tutularak ağır bakımlarda görevlendirilmeleri gerekmektedir.

3) Acilde ve servislerde ağır bakım bekleyen hastalar göz önüne alınarak yeni Ağır Bakım yataklarının açılması tahlil değildir.
Bu hastaların bakımını üstlenecek nitelikli sıhhat işçisi eksikliği göz gerisi edilmemeli ve bu çalışanların çok kısa müddetlerde yetişmediği gerçeği de bilinmelidir. Hem teknik olarak hem de ilkesel olarak yanlışsız olan bir bakış açısıyla Ağır Bakım yatağı kavramı belli bir yerde, kâfi gaz kaynakları, elektrik temas noktaları olan, Ağır Bakım tipi ventilatörü, monitörü olan ve daha değerlisi bu yatakta yatacak olan hastaya Ağır Bakım hizmeti verecek olan hemşire ve Ağır Bakım hekimi demektir. Salt olarak yatak yahut ventilatör üzerinden bu kavramı açıklamak çağdaş Ağır Bakım konseptine aksi düşmektedir ve yapılan tüm yatırıma rağmen hastaların ağır bakım hizmetinden fayda görememesi ve daha berbatı vefat oranlarının artışı manasına gelmektedir.

4) Ağır Bakım hizmeti sunumundaki tıbbi kalitenin düşmesi, yurtdışında olduğu üzere ülkemizde de mevt oranlarının artışına neden olacaktır.
Ayrıyeten Ağır Bakımlarda çalışan tabip ve hemşireler yoğunluk nedeniyle hastalarına kâfi tıbbi hizmet veremedikleri durumlarda bunun vicdani sorumluluğu ile baş başa kalmaktadırlar. Ağır Bakımlarda üretilen iş açısından kaliteden taviz verilerek aktif bir sonuca ulaşılamayacağı kabul edilmesi gereken bir gerçektir. Kalite demek, gereken niteliklere sahip tıbbi ekipman ile üst seviye nitelikte ve kâfi sayıda sıhhat çalışanları ile üretilen sıhhat hizmetidir.

5) Ağır Bakım Ünitelerini yönetecek ve bu alanda hizmet verecek yetişmiş eleman sıkıntımız, pandemi ortamında daha da bariz hale gelmiştir.
Tüm ülkede pandemi devirleri de dahil ağır bakım ünitesi çalışma şartlarının standardize edilmesi gerekmektedir. Ağır uğraşlarla altyapı standardizasyonu konusunda yol alınmasına rağmen, üstyapı ve yetişmiş nitelikli sıhhat çalışanlarında niteliksel ve niceliksel olarak standardizasyon olduğunu söylemek zordur. Çalışanlardaki tükenmişlik durumunun yanı sıra son periyotta gözlenen çözülme bu sorunu daha da derinleştirmektedir.

6) Sıhhat otoritesi sivil toplum örgütü olarak da tanımlayabileceğimiz bilimsel derneklerle işbirliği yapmalı, onların yetişmiş insan gücünden yararlanmalıdır.
Pandemi ortamında tedaviye yönelik klinik uygulamalarda, muhakkak oranda değişkenlikler kabul edilebilir olmakla birlikte, standartların oluşturulması ve uygulanması sonuçları olumlu etkileyecek, sıhhat hizmeti daha faal ve süratli hale gelecektir. Tüm bu planlamaların yanı sıra, sürecin raporlanmasına yönelik ulusal seviyede kayıt sistemi oluşturulmalı, tekil tecrübeli sayılardan değil gerçek metodoloji ile toplanmış büyük dataların bilimsel sonuçlarından yararlanılmalıdır. (HABER MERKEZİ)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir