Kontratlı çalışana Danıştay’dan müjde

Ekim 29, 2020 ile haberdobra

Ülke genelinde bilhassa belediyelerde çalışan kontratlı işçinin, kontratın yenilenmesiyle alakalı Danıştay 12. Dairesi’nden müjde niteliğinde bir karar çıktı. Kararda, kontratın yenilenmemesine sebep olarak gösterilen ‘norm kadro’ münasebetinin somut kanıtlarla ortaya konulması gerektiği vurgulandı.

Bir belediyede ekonomist olarak çalışan kontratlı çalışanın, mukavelesi norm takım sebebiyle sene sonunda yenilenmeyeceği bildirildi. Hayatının şokunu yaşayan mağdur ekonomist, Yönetim Mahkemesi’nin yolunu tuttu. 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49. hususu uyarınca kontratlı ekonomist olarak vazife yapan davacı, sene sonunda tarihinde sona erecek olan hizmet kontratının yenilenmeyeceğinin bildirilmesine ait sürecin iptali ve bu süreç nedeniyle mahrum kalınan mali ve özlük haklarının faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etti.

Yönetim Mahkemesi; davalı yönetimin işçi masraflarının, bütçe gelirlerinin yüzde otuzunu aştığı ve bu durumda fedakarlığın, hizmetine en az muhtaçlık duyulan takımda çalışan çalışandan başlanarak yapılabileceği, hizmetine muhtaçlık bulunmadığı bildirilen davacının mukavelesinin yenilenmemesine ait süreçte hukuka terslik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verdi.

Mağdur davacı kararı temyiz edince devreye Bölge Yönetim Mahkemesi girdi.

Mahkeme; kararın hukuka ve yönteme uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen savların kelam konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Adabı Kanunu’nun 45. unsurunun üçüncü fıkrası uyarınca istinaf müracaatının reddine hükmetti. İkinci şoku yaşayan davacı bu kere Danıştay’ın kapısını çaldı.

Danıştay 12. Dairesi, emsal nitelikte bir karara imza attı. Kararda; davacının belediyede 2010 Aralık – 2013 Aralık periyodunda taşeron personel, 2014 Ocak – 2016 Aralık devrinde ise kontratlı ekonomist olarak vazife yaptığı hatırlatıldı. Belediyenin ‘bütçe yetersiz’ münasebetinin de yersiz olduğunun vurgulandığı kararda şu sözlere yer verildi: “5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49. unsurunda öngörülen; belediyelerin yıllık toplam işçi masraflarının, gerçekleşen en son yıl bütçe gelirlerinin 213 sayılı Vergi Adap Kanunu’na nazaran belirlenecek yine değerleme katsayısı ile çarpımı sonucunda bulunacak ölçünün yüzde otuzunu aşamayacağı ve yıl içerisinde aylık ve fiyatlarda beklenmedik bir artışın meydana gelmesi sonucunda işçi masraflarının kelam konusu oranları aşması durumunda cari yıl ve izleyen yıllarda işçi sarfiyatları bu oranın altına ininceye kadar yeni işçi alımı yapılamayacağına ait düzenlemenin, ilgili oranlar aşıldıktan sonra yönetim tarafından yeni işçi alımının yapılmamasına ait olduğu, bu düzenlemenin mevcut işçinin vazifesine son vermek ya da kontratını yenilememek suretiyle istikrarın sağlanmasını öngörmediği ortadadır. Davacının vazifesinde yetersiz yahut başarısız olduğuna ait kâfi ve somut bir tespit bulunmaması ve hizmetine gereksinim duyulmadığının somut bilgi ve evraklarla ortaya konulamaması konuları da göz önüne alındığında, davacının hizmet mukavelesinin yenilenmemesine ait dava konusu sürecin haklı bir nedene dayanmadığı, bu nedenle de hukuka alışılmamış olduğu sonucuna varılmaktadır. Bu prestijle, davanın reddine yönelik Yönetim Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf müracaatının reddi yolundaki temyize bahis Bölge Yönetim Mahkemesi kararında türel isabet bulunmamaktadır. Davacının temyiz isteminin kabulüne oy çokluğuyla karar verildi.”